Je zou zonde kunnen definiëren als: alle gedachten, woorden en daden die niet gericht zijn op het centraal stellen van God en de naaste in je leven. Omgekeerd betekent dit dus dat zonde te maken heeft met ik-gericht leven. De Bijbel heeft het vaak over zaken als hebzucht, geldzucht (mammon), begeerte, en dit zijn inderdaad allemaal dingen die voortkomen uit een ik-gerichtheid. Een houding waarvan de westerse wereld zo doordrongen is, dat ook christenen hier vaak meer mee besmet zijn dan ze zelf denken. Met name geld speelt in het leven van veel mensen een belangrijke rol. Het steeds meer willen lijkt zo langzamerhand in onze genen te zitten. Is dat te verantwoorden in een wereld waarvan een groot deel van de bewoners in bittere armoede en zelfs honger leeft?

In Mattheüs 6 vers 24 zegt Jezus:

Niemand kan twee heren dienen, want hij zal òf de ene haten en de andere liefhebben, òf zich aan de ene hechten en de andere minachten;  gij kunt niet God dienen èn Mammon.

In de moderne prediking is er vaak nog maar weinig aandacht voor zonde en bekering. De Bijbel leert ons echter juist dat alle mensen zondaars zijn, en dat Jezus stierf voor zondaren. Dus, als we tot Jezus komen als “christen” of als "goed mens", kan Hij onze zonden niet vergeven. We zullen ons eerst en voor alles bewust moeten zijn van het feit dat we zondaars zijn, voordat we tot Jezus kunnen komen.