Het Arabische Christendom staat zwaar onder druk. De veel geroemde diversiteit van het Midden-Oosten dreigt te worden teruggebracht tot één religie, de islam. Het is duidelijk dat binnen deze religie geen plaats is voor Christenen. 

In 1919 ontstond door de Egyptische revolutie de groene vlag met de halve maan en het kruis. Zowel moslims als christenen namen deel aan de nationalistische revolutie tegen het Britse kolonialisme. Nu doen volgens de Egyptische Federatie voor de Mensenrechten meer dan 70 christenen per week een aanvraag om het land te verlaten als gevolg van islamitische dreiging.

De getallen zijn veelzeggend. Vandaag is er slechts een land in het Midden-Oosten waar het aantal christenen is gegroeid: Israël. Volgens het Israëlische Centraal Bureau voor de Statistiek, is de christelijke gemeenschap, die in 1949 34.000 mensen telde, nu 163.000 man sterk, en dat aantal zal in 2020 187.000 bedragen.

Volgens een rapport over godsdienstvrijheid samengesteld door het “US Department of State”, is het aantal christenen in Turkije gedaald van twee miljoen naar 85.000; in Libanon is ze gedaald van 55% naar 35% van de bevolking, in Syrië is ze met de helft afgenomen tot 4% van de bevolking, in Jordanië van 18% naar 2%, en in Irak staan ze op het punt van verdwijnen.

Mocht de uittocht van christenen uit Bethlehem de komende twee of drie decennia aanhouden, dan zouden er wel eens geen geestelijken meer kunnen zijn om religieuze diensten in de geboorteplaats van Jezus te leiden.

In Iran zijn de christenen vrijwel verdwenen sinds Khomeini in 1979 de onmiddellijke sluiting van alle christelijke scholen verordende.

In Gaza zijn de nog aanwezige 3.000 christenen onderworpen aan vervolging.

In Sudan worden christenen in het zuiden tot slavernij gedwongen.

In Libanon zijn de Maronieten, de enige christenen die nog politieke macht hadden in de moderne Arabische wereld, gereduceerd tot een minderheid door moslimgeweld en de opkomst van Hezbollah.

In Saoedi-Arabië zijn christenen in elkaar geslagen of gemarteld door religieuze politie.

Benjamin Sleiman, de aartsbisschop van Bagdad, spreekt over "het uitsterven van het christendom in het Midden-Oosten."

 De christenen in Egypte werden symbolisch vertegenwoordigd door de voormalige VN-secretaris-generaal Boutros Boutros-Ghali, een christen getrouwd met een joodse vrouw wier zus de vrouw was van de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Abba Eban. In 1977 vergezelde Boutros-Ghali, die toen minister van Buitenlandse Zaken van Egypte was,  president Anwar Sadat op zijn bezoek aan Jeruzalem. Sadat, die als kind op een christelijke school zat, werd vermoord onder andere omdat hij het  het verdrag met de "zionisten" had ondertekend, en zijn “koude” vrede staat nu onder druk door de nieuwe machthebbers in Cairo.

In 1948 werd het Midden-Oosten ontdaan van de Joden die er woonden. Vandaag is het de beurt aan de christenen. De wijze waarop de islamistische totalitairen meedogenloos christenen hebben vervolgd in het Midden-Oosten, is vergelijkbaar met de oorlog die ze de afgelopen 63 jaar voerden om de Joodse staat in hun midden te vernietigen. Daarom is het lot van Israël is verweven met het lot van de niet-islamitische minderheden.

Als de moslemfundamentalisten de overhand krijgen, kleurt het Midden-Oosten volledig groen, de kleur van de islam. Door de existentiële dreiging van atoomwapens en de radicale Islam, dreigt het Joodse volk geliquideerd te worden voordat in 2048 het honderdjarig bestaan van Israël gevierd wordt. Het is tijd voor Christenen om te erkennen dat het overleven van Israël ook voor hen van vitaal belang is. Tijdens de Holocaust was de Gele Ster was een symbool van de dood voor de joden. Vandaag is de witte vlag met de mooie zespuntige ster een symbool van overleven en hoop voor zowel joden als christenen.

Bron-artikel: Mideast without Christians – YnetNews - Giulio Meotti, een journalist met Il Foglio, is de auteur van het boek A New Shoah: The Untold Story van Israël de slachtoffers van terrorisme

Vertaling en bewerking (inkorting): Jan Langkamp