De Bijbel is het onfeilbare Woord van God. Dit wordt ook wel de Bijbelse inerrantieinerrantie = onfeilbaarheid, foutloosheid. genoemd. Geloof in de Bijbelse inerrantie is absoluut noodzakelijk om in de wereld van vandaag als Christen overeind te blijven. Wanneer de onfeilbaarheid van de Bijbel wordt losgelaten, en de Bijbel niet langer het feilloze Woord van God is, begint er een glijvlucht die eindigt in een ramp. 

Als de Bijbel niet foutloos is, hebben wij geen zekerheid over het behoud, hebben wij geen fundament voor het beantwoorden van vragen over het ontstaan van heelal, hemel en de aarde, planten en dieren en het unieke van de mens. Ook hebben we dan geen moreel  vaststaande waarden. Daardoor zijn we dan volledig overgeleverd aan het hedendaagse morele relativisme dat genadeloos aan het afrekenen is met alles dat beweert dat er zoiets als absoluut goed en fout (zonde) bestaat. Dit staat volledig haaks op het feit dat de Bijbel objectieve, absolute waarheid is.

Wanneer het moreel relativisme het geloof en de kerk binnensluipt, ontstaat de situatie dat de Bijbelse waarheid en de Kerk zich gaan aanpassen aan de haar omringende cultuur, in plaats van dat de cultuur wordt getoetst aan de Bijbelse waarheid. Het in vrijwel alle kerken zichtbare gevolg is dat voortdurend concessies worden gedaan aan het Bijbelse Woord. Voorbeelden: echtscheiding, homofilie, orde en tucht.

Vroeger was het ondenkbaar dat iemand beweerde Christen te zijn, en niet in de onfeilbaarheid van de Bijbel geloofde. Tegenwoordig schijnt het geen enkel probleem te zijn dat iemand die zichzelf Christen noemt, vervolgens beweert dat de Bijbel vol fouten zit, en dat veel met een korreltje zout genomen moet worden. 

“Ik ben de Weg, en de Waarheid, en het Leven” (Johannes 14:6)

“Al de Schrift is van God ingegeven, en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot verbetering, tot
onderwijzing, die in de rechtvaardigheid is; opdat de mens Gods volmaakt zij, tot alle goed
werk volmaakt toegerust”. (2 Timotheüs 3:16-17)

Negentien stellingen over Bijbelse Inerrantie, vastgesteld
tijdens het Eerste Internationaal Congres over Bijbelse
Inerrantie, gehouden te Chicago in oktober 1978.

Geloof begint met het besef van zonde. Een mens kan niet bij de Machtige, Heilige en Rechtvaardige God komen omdat zijn  zonde dit onmogelijk maakt. God biedt ieder mens echter redding aan in de persoon van Jezus Christus, Zijn eniggeboren Zoon. Hij heeft alle zonden van de wereld op zich genomen door als zondeloos mens te sterven aan het kruis van Golgotha. Het aanvaarden van dit offer betekent bekering tot Jezus Christus. Hierdoor wordt een mens geestelijk wedergeboren, en krijgt hij deel aan het Koninkrijk van God. In geestelijke zin maakt hij niet langer deel uit van de wereld, de planeet van de levende doden. Hij is lid van de Gemeente van Christus geworden.

Een direct gevolg van bekering is dat een mens zich laat dopen (door onderdompeling). Hoewel de doop op zich niet noodzakelijk is voor behoud, is het een zichtbaar teken (voor God, duivel, engelen en mensen) waarmee de dopeling aangeeft dat hij zijn zonden heeft laten witwassen door het bloed van Jezus Christus. De onderdompeling symboliseert dit, en de mens die oprijst uit het water is een nieuwe schepping. 

Een gevolg van de wedergeboorte moet zijn dat de christen zich inspant om niet meer te zondigen, en werken te doen die in overeenstemming zijn met zijn wedergeboorte in Jezus Christus. Jezus Christus wordt het middelpunt van zijn leven, hij leeft niet langer voor zichzelf alleen. Op die manier kan de Heilige Geest in ons gaan werken en is er sprake van heiliging. Heiliging houdt in dat we vervuld worden met de Heilige Geest, en vrijmoedige getuigen en discipelen van Jezus Christus worden. Bij mensen die met de mond Jezus belijden, maar waarbij geen vruchten te zien zijn van de Geest, kan geen sprake zijn van wedergeboorte. Het is echter niet aan mensen om over andere mensen te oordelen, maar aan Jezus Christus.